Strange Bedtime Stories

Illustration & Story by: Elli Austria

By: Disco Ratchet Zi

Case no. 1486422- Melvin Generoso, Male, 10 yrs old is admitted in the center last September 13 2002 and is suspected of having mental disorder, He murdered Smile Generoso, sister of the suspect/patient, test must be conducted immediately so that results may help in the on going trial.

Interview #9 (Doctor Perez and Melvin Generoso.)

Doctor Perez: Tell me Melvin what made you hurt your sister?

Melvin: Serves her right! She busted JV’s face pretty bad so I returned the favor, I hit her with mom’s figurine, I wanted her to tell JV sorry, but she wouldn’t, so I kept on hitting her.

Doctor Perez: Did you know that you hit her jaw which prevented her from talking and all she can do is scream?

Melvin: But I know she’s just faking it! She always does that! She always scream so I will get in trouble.

Doctor Perez: Trouble with whom? Your parents?

Melvin: Its just dad…. He keeps on saying that I should be nice to Smile and let my sister lend all my stuff, But she keeps on breaking them so I hit her and then dad hits me when she hears her cry and even if she is just faking her cries dad still wont listen and call me a liar.

Doctor Perez: So tell me who is JV?

Melvin: JV is my best friend; do you know where he is? Do you know what happened to him? Is he alright? Please mister I want to see him….PLEASE!

Evaluation: after last question the patient acted violently and was given sedatives to be controlled

Note: Patient is suffering from stress and some paranoia, more test should be conducted

Interview #15 (Doctor Perez and DetectiveJune)

Doctor Perez: so what happened?

Detective June: When we arrive at the house, after receiving a call from the neighbors, We heard some screams and some pounding sounds, when we got upstairs the suspect was pounding the face of the victim with a antic wooden figure, the screams we heard was coming from the suspect and its like a sadistic glee of some sort, we engaged and apprehended the suspect, he kept on yelling “Say sorry to JV!” “Say it!” The girl in the other hand, Sustained heavy injury which led to a fractured jaw and skull which later, led to her death due to loss of blood and oxygen.

Doctor Perez: is that so? Hmm…. Hey do you want to have lunch?

Detective June: well I suppose….

Doctor Perez: Great! Do you like pasta?

Detective June: um no….

Doctor Perez: Oh…. Well let’s go to Wendy’s then

Interview #30 (Doctor Perez and Mrs. Wendy Generoso)

Wendy Generoso: Melvin is a good boy, my baby is a good boy! Believe me he is a good boy! Please let me see my baby!

Doctor Perez: Please calm down madam! I’m just asking you these questions so we can help him, now, please calm down, breathe and slowly please answer the question

Wendy Generoso: well Melvin is a good boy

Doctor Perez: I know Mam you already made that clear earlier now please….

Wendy Generoso: Well he is a smart boy he was accelerated to grade 1 at the age of 4 and was accelerated to grade 3 at the same year but due to the age difference with the other kids, it became hard for him to make friends and those wretched kids keeps on picking on him, so that is when my husband and I decided that it was best to put him in a home school program, the teacher is one of our relative who teaches in a university. He didn’t go out that much he just stayed home and watched TV all he did was watch TV even in family reunion he would not go out he will be in his room. He will also eat in his room which got my husband angry, so he disciplines the boy.

Doctor Perez: does he do that regularly?

Wendy Generoso: yes mice are running around his room he might get sick

Doctor Perez: Ah…. Um I mean does your husband always discipline Melvin?

Wendy Generoso: Oh um…. I don’t know I’m always out going to casino and to my friends

Doctor Perez: is that so?… well thank you Mam, is there anymore you’d like to add

Wendy Generoso: Can I see my baby now?

Doctor Perez: I’m sorry Mam you can’t, but you’re daughter is in the funeral homes might want to see you; you could just see her instead….

Note: mother of patient is under stress may cause a breakdown, considering referral.

Interview # 48 (Doctor Perez and Mr. Peter Generoso)

Doctor Perez: So I heard that you hit Melvin is that true?

Peter Generoso: did my neighbors said that? Those filthy liars….

Doctor Perez: No sir, it was your wife now please sir just answer the questions…. Truthfully they may put you away for contempt if you don’t cooperate, I know this is hard, but please, if you could tell something about Smile

Peter Generoso: Okay, Smile was born when Melvin was 7, I know that the boy will be jealous so I decided to buy him a new TV and a new Playstation so he will not get all bummed with the coming of her new sister, My plan worked but with a draw back, Melvin wouldn’t come out of his room so I decided to get the Playstation, still the damn kid wouldn’t come out his room so I have no choice, I have to discipline the boy.

Doctor Perez: Do you know that you’re already committing child abuse?

Peter Generoso: Well do you know any other way I can do it and not spoiling my child?

Doctor Perez: Yes and its called talking sir….Any way thanks for you’re cooperation we will give you updates on the situation, in the mean time; try to talk to your wife and calm her down.

Note: Father of patient should be referred to anger management immediately.

Final Evaluation on case no. 1486422- patient went under extreme stress due to parental influence and environmental factor, the coming of a new sibling also made the patient feel threatened and given him fears that the attention he is getting will be lost, and regular beatings that was given by the father increased the stress on the patient, which also resulted in suppressed anger, developed delusions and paranoia. Evidence of this paranoia is having an imaginary friend, but not the typical type toddlers make, it was an inanimate object in the house, it was their Television which is of a JVC brand which later due to loneliness it was named JV by the patient, the patient should be transferred to my care and have a 4-5 year treatment. Also considering giving the parents some seminar and appointments.

Illustration by: Emil Valdivia

Little monster could not sleep.

“I can’t sleep.”

The little boy asked him what was wrong.

“What’s wrong?”

Little monster answered:

“Something’s bothering me.”

The little boy asked what was bothering him:

“What’s bothering you?”

And the little monster said:

“Read the story again, i forgot how it ended.”

The little boy asked which story it was:

“Which story?”

The little monster answered:

“The story where I woke up from a weird dream of black brick houses trashing the next door neighbor’s house with eggs and toilet paper.”

The little boy answered:

“Oh that! Okay, but you have to promise me you’ll sleep right after I tell you that story, it’s past your bedtime.”

The little monster promised:

“Promise.”

So the little boy got the book and started reading. 

“Once upon there was a little monster named Burko. One night, he had a dream. In his dream, he woke up inside a black-bricked house. He stepped outside and started throwing the neighbor’s house with pink eggs and long, endless, flying toilet paper.”

The little monster was falling half asleep in the middle of the story. 

The little boy continued:

“Burko found a box full of jumping baby rockets. He threw them up in the air. The baby rockets flew up, up and away! He sang “come on aileen oh I swear what he means at this moment, you mean everythiiiiing..” and danced away through the night under the moonlight on the beach, smiling at the waves and the clouds and the stars, and fell asleep. And he lived happily ever after.”

Before the little boy could even finish the story, the little monster was already in a deep deep slumber. 

“Tomorrow, I’ll tell you the same story again. Good night, Burko.”

Said the little boy.

Illustration by: Dondi Fernandez

Once upon a time may isang batang lalaking ang pangalan ay Junjun. Isa siyang bugnutin na bata at mas gustong maglaro mag-isa. Ayaw niyang nakikipaglaro sa ibang mga bata dahil feeling niya lagi siyang aagawan ng laruan. Pag may nakikipaglaro sa kanya sisimangutan niya ito at sisigawan.

“Ayoko makipaglaro sayo, alis!”

Ang madalas lang niyang kasama ay ang yaya niya na masungit rin pero wala namang magawa pag nagmaktol na si Junjun kasi baka magsumbong sa mommy niya, baka mawalan siya ng trabaho. Madalas ay nagrereklamo nalang ng pabulong ang yaya niya.

“Leche talaga tong batang to, nakuuu!!”

Katulad ng mga kwento ng mga mayayamang bata sa pelikula eh, eto si Junjun ay deprived sa atensyon ng mommy at daddy niya. Laging busy sa trabaho at negosyo, palaging may kausap sa telepono, palaging may lakad, palagi siyang iniiwan sa yaya niyang masungit at wala nalang ring ibang ginawa kundi makipagchismisan sa yaya ng kapitbahay niya.

“Ay Linda! Si Bruno, yung guard sa gate? Nag-ismayl sa akin kanina ay!”

Kaya minsan pinagtataguan nalang niya ang yaya niya. Inisip niya kasi baka bagot na bagot na yaya niya, bibigyan naman niya ng bagong gagawin ngayon: ang hanapin siya sa buong village.

Isang araw, habang nakikipagchikahan ang yaya ni Junjun sa yaya ng kapitbahay niya ay naisipan niyang maglaro sa parkeng medyo malayo sa kanila. Walang masyadong pumupunta sa parkeng yun simula ng ginawa yung isang bagong park. Ayaw niya dun sa bagong park. Andaming tao. Andaming bata.

Dala-dala niya ang laruan niyang kotse, tumakbo siya papunta dun sa lumang parke. Lumiko sa right, lumiko sa left, and finally, sa dulo, ay nakita niya ang abandonadong parke. Sa gitna nito ay may isang swing na kinakalawang na at sa tabi nito ay isang lumang see-saw. Maputik ang ilang bahagi ng parke, lagas ang mga damo at may mga malalaking puno.

“Ang sarap dito.”

Sumakay siya sa swing at tinulak ang sarili niya. Kumanta siya ng Rainbow Connection na kanta kahit di naman niya talaga alam ang lyrics ng kanta at nakangiting tumitingin sa mga ulap. Naglaro siya ng kotse-kotse at gumawa ng tunog na “brooom broooooom!!” 

“Psssst. Psssst. Pssssst!”

Napatigil sa paglalaro si Junjun. Narinig niya ng ilang ulit pa ang mga sitsit na yon. Lumingon siya sa right, and left. At nung lumingon siya sa likuran niya ay napasigaw siya.

“Moo moo!!!”

“Shhhh! Bata hindi ako moo moo!”

Kinakabahang tumayo si Junjun ng dahan-dahan na parang bubwelo para tumakbo ng kinausap siya ng isang mamang kakaiba ang itsura. Ang puti ng mukha niya, may mga kolorete at parang laging nakangiti. Malaki ang tyan niya, makulay ang damit, malaki ang mga sapatos at may hawak na mga lobo. Mukha naman siyang mabait na tao. Mukhang maamo.

“Ako si Fargus. Isa akong payaso. Wag kang matakot sakin. Kaibigan ako ng lahat ng mga bata! Nagpapatawa ako, nagmamagic at namimigay ng libreng lobo kapag tumatawa sila sa mga biro ko.”

“Ano ang payaso?”

“Clown.”

“Aaahh.. (nagkunwari nalang siyang alam niya para kunwari ay hindi siya naloloko ng mamang to)”

“Anong ginagawa mo dito mag-isa? Bakit wala kang kasama?”

“Ayoko kasi makipaglaro sa ibang bata kasi baka agawin nila ang laruan ko. At saka ayoko makipaglaro kay yaya, ang sungit niya kasi sakin e.”

“Gusto mo laro nalang tayo?”

“Anong laro?”

“Magmamagic ako!”

“Sige sige! Pero wag mong aagawin laruan ko ha.”

At nagsimula nang magmagic si Fargus. Kung ano-anong mga bagay ang lumalabas sa katawan niya. May kuneho, maraming banderitas, panyo, ibon, ahas, kendi, isdang nasa baso, sandwich, lapis, at isang laruang kotse. Galak na galak si Junjun sa palabas ng payaso at tuwing tumatawa siya ng malakas ang bata ay binibigyan niya ito ng malaking lobo na may iba’t ibang kulay at hugis.

“Gusto mo bang sumama sakin, Junjun?”

“Saan po tayo pupunta?”

“Sa malayo! Sa mga ulap, sa likod ng bundok, sa ilalim ng dagat, kahit saan mong gusto pumunta!”

“Eh wala naman po akong perang pamasahe.”

“Hindi mo kelangan ng pamasahe. Ang mga lobong iyan ang magdadala sayo kung saan mo gustong pumunta.”

“Talaga po?”

“Talagang talaga!”

“Eh kasi po sabi ng mommy ko para daw po ako makapunta sa ibang lugar dapat marami akong pera.”

“Joke lang yan, Junjun.”

“Eh pano po sila mommy at daddy?”

“Wag mo na silang isipin, lagi naman silang wala eh”

“Kung sabagay. Sige sama po ako sa inyo!”

Kinarga ni Fargus si Junjun at kumapit sila pareho sa tali ng mga lobo at pinapikit ng payaso si Junjun.

“Isipin mo lang kung saan mo gustong pumunta at mangyayari yun.”

At ginawa nga ni Junjun. Feeling niya ay mabilis na umikot ang buong mundo at para silang nasa isang sci-fi na pelikula.

Habang naglalakbay sila ay may mga pangyayaring biglang nagflashback sa utak ni Fargus.

Naalala niya ang nanay at tatay niya nung bata pa siya. Naalala niya kung gaano sila kasaya dati. Naalala niya ang ate niya at yung mga panahong naglalaro sila lagi ng habulan at tumbang preso sa labas ng maliit nilang bahay kubo. 

Naalala niya bigla kung paano siya nawala sa gubat at di na nakauwi sa bahay nila kahit kelan at kung paano siya natagpuan ng isang matandang salamangkero na may mahabang balbas at maduming damit. 

Naalala niya kung paano siya natuto magmagic at kung paano siya pinilit ng salamangkerong kalimutan na lamang ang pamilya niya dahil di naman na siya hinahanap.

Naalala niya ang pakiramdam kung paano mawalay sa pamilya niya, at kung paano mangulila sa kanila at ang galit dahil sa paniniwalang hindi na nga siya hinahanap ng mga to at tuluyan na siyang nakalimutan at nagmove on na sa mga buhay nila.

Bitter siya. Tumingin siya kay Junjun. At kinausap niya ang sarili niya.

“Simula ngayon, hindi na ako mag-iisa, lagi na tayong magkasama Junjun, ako na ang mag-aalaga sayo. Wala kanang pamilyang babalikan. Tuturuan kita kung paano sila makalimutan. Tuturuan kita kung paano magmagic at tumawa ng malakas kahit sobrang malungkot kana. Gagawin din kitang payaso katulad ko.”

Tumatawa si Fargus sa loob-loob niya (kontrabidang tawa). Di gaya sa mga pelikulang napapanood natin palagi, for the first time, sa kwentong ito, may isang kontrabidang nagtagumpay.

And he lived happily ever after.

Illustration by: Dawnfire4

Tumatakbo ako at ang isipan ko,

Kasabay ng oras at maiksing panahon,

Paikot-ikot,

Papunta sa wala at pabalik sa aking kinatatayuan.

At tinanong ko ang sarili ko,

Habang nagwawala sa loob ng utak,

Saan ako pupunta?

Anong nangyayari sa mundo?

Nasusuka at nasasakal sa lahat ng bagay.

Nasasakal at nasusuka sa aking buhay.

…

Tumigil ako.

Nginitian ng isang hindi ko kilala,

Ngumiti ako at nagtanong:

Sino ka?

Lumapit siya sa akin,

Hinawakan ang aking mga kamay,

At sinabing:

Halika.

At ako’y nahalina.

Akala ko okey na.

…

Dinala niya ako sa isang masikip na sulok,

Maliit pero maaliwalas,

Madilim pero nakakaaliw.

Para bang nasa loob ng isang maliit na karton.

Pampalimot ng problema, sabi niya,

Sabay abot ng alak.

Alak pa.

Hithit ng sigarilyo.

Nagkwento ako.

Tahimik siya.

…

Kasabay ng galaw ng mga kamay ng relos,

Ay siya namang pag-ikot ng mabilis ng ulo ko.

Nasaan ako?

Anong nangyayari?

Nakapako ang katawan ko sa maduming kama niya,

Di ako makagalaw,

Habang naninikip ang dibdib sa mga titig niya.

…

Dumidilim lalo ang paligid ko.

Relaks ka lang,

Ang sabi niya.

Ayos lang yan.

Ngumiti, at tumalikod.

At sumigaw ako ng ayoko na,

Pero sa isipan ko lang pala.

Di ko marinig ang sarili ko.

…

Di makapalag, di makalaban.

Pumikit ako.

Nagdasal ng taimtim. 

Hindi alam ang gagawin.

Anong ginagawa ko dito?

Anong ginagawa niya?

…

Maya-maya pa ay naramdaman ko na ang mga luha ko.

Walang imik.

Nakatitig sa bintana,

Na para bang unti-unting lumalayo sa akin.

Umiinit ang paligid namin.

…

Di ako makagalaw,

Para bang nakagapos sa sarili kong takot.

At siya naman ay nababalutan ng kababuyan.

Tuluyang nagdilim ang aking paningin.

…

Tumigil sa pagtakbo ang oras,

Nakatitig sa kisame.

Gustong kalimutan ang nangyari,

Pero pilit na minumulto,

Ng kasakiman ng mundo.

Pinagtatawanan ko ang sarili ko,

Dahil ako ay nadaya na naman ng tadhana.

…

Umiyak,

Sumigaw,

Magwala,

Maglasing,

Magtangka sa sarili,

Pagkatapos?

Ano na?

Paano na ako?

…

Araw-araw nililinisan ang sarili.

Araw-araw inaaliw ng mundo.

Nagkukunwari,

Tumatawa,

Nagpapalipas ng oras at panahon,

Umiiwas sa katotohanan.

…

Pero tuwing ako’y pumipikit,

O kaya ay bago ako matulog,

Ay paulit-ulit kong napapanood,

Sa likod ng aking mga mata,

Ang bawat galaw,

At nakakamuhing eksena

Noong gabing iyon,

Isang pinakamasakit na alaala.

Patuloy na nagtatago sa sarili kong multo.

…

Nagmamakaawa ako sa aking nakaraan,

Tama na.

Parang awa mo na.

Tigilan mo na ako.

Pagod na ako.

Patayin mo na ako.

Illustration by: Emil Valdivia

Nahulog. Pumasok sa isang malaki at madilim na butas papunta sa kawalan. Mabilis siyang nahuhulog na para bang never-ending na ang pagbagsak niya.

Tapos bumagsak siya sa isang malambot na sahig, kala niya ay kama.

Biglang nagliwanag ang buong paligid niya at tila napakaswirly-swirl-swirl ng sahig na kanyang dinadaanan.

Hanggang sa nakaharap niya ang nag-iisang nilalang na nagsasalita sa tila other dimension na ito.

///

Bago pa nangyari ito ay masayang naglalakad at namamsyal ang bida nating si Julijia. Pagkatapos niyang gawin lahat ng utos ng mabait pero ubod ng tamad na tiyahin ay umalis kaagad siya sa napaka boring nilang bahay para makapamasyal sa pinakamalit na parke.

Bumili siya ng sorbetes at lobo at umupo sa isang lilim na sulok at pinanood ang mga taong dumadaan sa harapan niya. Yung ibang tao ay medyo naweweirduhan sa kakatitig niya. Pero wala siyang paki, dito siya masaya. Mas exciting ang pakiramdam na ito kesa sa maglinis ng bahay nila buong araw.

///

Bago pa man siya nakapagsalita ay inunahan na siya ni Angus.

Si Angus ay isang matandang bituin, at siya ang tanging nilalang na nakakapagsalita sa other dimension na iyon. Nakakatakot ang itsura niya. Sa unang tingin ay mukha siyang kalaban.

At iyon nga ang unang inakala ni Julijia.

“Sino ka? Nasaan ako? Anong ginagawa ko dito? Gusto ko na makauwi!!” tarantang pagkasabi ni Julijia.

“Iha, huwag kang sumigaw, magigising ang mga halaman at mga bulaklak sa paligid ko. Magigising mo sila. Ssshh..” sabi ni Angus.

“Sino ka?” tanong ni Julijia.

“Ako si Angus.” sabi ni Angus.

“Isa akong matandang bituin. Halata naman diba?” 

“Wooooh. Eh bakit ganyan itsura niyo? Pagtinitingnan ko ang mga bituin magaganda silang tingnan, e bakit po nakakatakot kayong tingnan?” tanong ni Juila.

“Mahabang kwento at wala ako sa mood para magkwento. Anong bang ginagawa mo dito? Paano kaba nakarating dito sa lugar ko?” tanong ni Angus.

…. tahimik na nag-isip si Julijia ….

“May nakita akong malaking salamin sa parke, parang bulok na salamin. Nanalamin ako tapos pagpikit ko lang ay hinigop na ako nito! Tapos nahulog ako sa isang malaki at madilim na butas na akala ko ay wala nang katapusan!” sabi ni Julijia.

“Aaah. Nakita mo pala ang mahiwagang salamin.” sabi ni Angus.

“Oo. Bakit naman kasi pakalat-kalat iyon?” tanong ni Julijia.

“Hindi ko rin alam Hija, matagal na akong nakakulong sa loob ng salaming ito, hindi ko na alam kung ano ang nangyayari sa tunay na mundo, sa labas ng salamin.” sabi ni Angus.

“Matagal na ho kayo dito? Gaano katagal? Di na rin ba ako makakalabas?” naiiyak na tanong ni Julijia.

“Sa totoo lang, nakalimutan ko na kung paano makalabas dito.” sabi ni Angus.

///

Si Julijia ay isang mabait na bata. Mabait siya pero kaunti lang ang mga kaibigan niya dahil di siya makalabas ng bahay lalo na kapag walang pasok. Nakikitira lang siya sa bahay ng kanyang tiyahin na ubod ng tamad. Kahit papaano ay mabait naman ang tiyahin niya pero wala ng ginawa kundi mag-utos ng kung ano-ano sa bahay. 

Magluto, maglinis, magwalis, mamalengke, magpaligo at magpakain sa baboy nilang si Godo, magdilig ng mga halaman, at iba pa. Eto ang mga kadalasan niyang ginagawa kung hindi naman siya nag-aaral o kaya’y nasa eskwelahan. Maayos naman umutos ang tiyahin niya kaya lang napakarami lagi. Hindi na naubusan ng iuutos.

Mababaw ang kaligayahan ni Julijia. Pinangako niya sa sarili niya na isang araw ay makakapamasyal din siya parkeng malapit sa kanila na matagal na niyang gustong puntahan. Kahit na luma ang parkeng ito ay gustong gusto niya itong puntahan dahil kahit medyo marami ang tao lagi ay may kakaibang katahimikan ito. Weird, sabi niya sa utak niya.

Minsan rin ay gusto nalang niyang iwanan ang tiyahin niya para matuto naman ng gawaing bahay. At para naman pumayat na at baka atakihin pa sa puso sa sobrang taba.

///

“Siguro lampas isang daang taon na rin ako dito sa loob ng salamin. Ako lang ang nagsasalita dito. Kapag may gustong sabihin ang ibang mga nilalang dito ay kumikislap lang sila at naiintindihan ko na kung anong gusto nilang sabihin.” sabi ni Angus.

“Nasaan ang pamilya mo?” tanong ni Julijia.

“Wala na sila. Namatay sila nung bata pa ako. Nasunog yung bahay namin sa kalawakan sa sobrang init ng araw. Naglalaro ako noon sa labas kaya di ako nasama sa sunog. Di sila nakalabas sa bahay namin.” salaysay ni Angus.

“At siyempre itatanong mo rin kung paano ako nakarating dito sa salaming ito, diba?” sabi ni Angus.

“Opo.” sagot ni Julijia.

“May nakita akong spaceship sa kalawakan. Naglaro ako tabi ng sasakyang iyon. Nahigop ako at dumikit sa labas ng sasakyang iyon nung paalis na sila. Hindi ko matanggal ang katawan ko sa sobrang bilis ng takbo nila kaya’t kumapit nalang ako at napadpad dito. Walang kakayahang lumipad ang mga bituin sa lupa kaya’t hindi na ako nakabalik ulit sa kalawakan.” sabi ni Angus.

Napaupo sa harapan ni Angus si Julijia, halatang interesado sa kwento na may halong takot sa kanyang mga mata. Takot dahil baka hindi na siya makauwi. Takot dahil nakakatakot ang itsura ni Angus, mukha siyang bakulaw.

“Isang gabi ay nagpunta ako sa isang para bang maliit na gubat (at naisip ni Julijia na iyon ay yung parke na ngayon) at nakakita ako ng kumikislap na bagay. Akala ko ay isa ring bituin. Nilapitan ko ito at kinausap. Hindi nagsalita. At ng tuluyan ko nang hawakan ay bigla akong nahigop papasok at nahulog sa isang malaki at madlim na butas na inakala ko ay wala ng katapusan. Yun pala mahabang biyahe lang pala patungo sa kawalan.” malungkot na sinalaysay ni Angus ang buong pangyayari.

“At simula noon ay hindi kana nakalabas?” tanong ni Julijia.

“Alam ko kung paano lumabas dito. Pero nakita ko’t naranasan ang magulong mundo sa labas ng salamin. Kaya’t pinili ko nalang tumira dito. Dito nagagawa ko ang kahit anong gusto ko ng walang nagsasabi sa akin kung iyon ay tama o mali dahil wala naman akong nasasaktang ibang nilalang. Minsan ay malungkot pero nababalewala ko ito dahil sa mga kasama ko ditong kumikinang. Sila ang nagpapasaya sa akin. Lahat ng kailangan ko ay nandito na.” sabi ni Angus.

///

Naalala ni Julijia ang tiyahin niya at kung paano ang buhay sa totoong mundo. Isang malaking BORING na salita ang unang pumasok sa isipan niya. Paulit-ulit lamang lahat ng gawain. Parang wala nang kabuhay-buhay ang buhay sa totoong mundo. Gusto niya namang maranasan ang tunay na ibig sabihin ng pagiging bata. Gusto niyang maglaro buong araw. 

Tumawa. Tumakbo. Kumanta. Sumayaw. Magpaulan nang di nagkakasakit. Kumain ng matatamis. Maglaro hangga’t sa gusto niya. Hangga’t kaya.

Napaisip siya. Mas gugustuhin ba niyang bumalik sa totoong mundo at ipagpatuloy ang lahat ng palagi niyang ginagawa at gawin lahat ng iyon kahit matanda na siya? Mas gugustuhin ba niyang maging katulong ng mabait pero ubod ng tamad na tiyahin niya? O mabuhay sa isang maliit na mundo sa loob ng salamin at mabuhay ng masaya, tahimik, kamangha-mangha at walang hanggan?

///

“Parang gusto ko na tumira dito, Angus!” sabi ni Julijia.

“Sasamahan kita para may kausap ka! At di ko na kailangan pang maglinis ng bahay, magluto, maghugas, at gumawa ng kahit anong nakakatamad! Dito nalang ako! Di ko na kailangang mag-aral! Maglalaro nalang ako kasama mo!” sabi ni Julijia.

“Hija, kailangan mong pag-isipan yang desisyon mo. Kapag sinabi mong ayaw mo nang bumalik sa totoong mundo ay mangyayari talaga iyon at wala nang bawian. Sigurado kaba?” tanong ni Angus.

…. tahimik ulit na nag-isip si Julijia ….

“Opo, sigurado na po ako. Sa totoo lang po wala na rin akong pamilya sa totoong mundo, katulad mo, namatay rin sila sa sunog noong bata pa ako. Konti lang ang mga kaibigan ko. Si Godo lang po talaga ang lagi kong nakakausap sa bahay pero kakatayin rin siya balang araw kaya iiwan rin niya ako.” sabi ni Julijia.

“Kailangan ay may makain akong isang bagay na galing sayo. Sa pamamagitan nito ay hindi kana magiging taga lupa. Siguraduhin mo hija na ito na talaga ang gusto mo.” babala ni Angus.

“Sigurado na po ako.” sabay iniabot ang kanyang dalang lobo. Kinain ito ni Angus. Nanlamig ang buong katawan ni Julijia. Nanikip ang dibdib niya at ilang saglit pa ay namanhid ang kanyang mga daliri. At pagkatapos nito ay may naramdaman siyang kakaibang kasiyahan.

///

Magdamag na naglaro at nagtawanan ang dalawa sa mundo ng kawalan. Libre ang lahat ng masasarap na pagkain na ni minsan ay hindi natikman ni Julijia sa totoo at boring na mundo. Naging matalik na magkaibigan ang dalawa, kasama ang mga bulaklak, halaman, mga puno, bato at iba pang kumikislap.

Madalas silang matulog sa mga ulap, lumangoy sa ilalim ng dagat at sumakay sa mga hot-air balloon na korteng seahorse o kaya ay jellyfish na kulay neon-rainbow colors.

Sa sobrang saya ni Julijia, nakalimutan na niya ang buhay niya sa totoong mundo pero kahit kailan ay hindi niya ito pinagsisihan. 

At sa totoong mundo ay namamaos na sa kakasigaw ang tiyahin niya. Nag-aantay sa labas ng bahay. Nagagalit na dahil gutom na gutom na siya’t wala pang hapunang hinanda ang pamangkin niya.

Ang hindi niya alam ay hindi na muling babalik pa si Julijia sa bahay. Wala na siyang mauutusan para paliguan at pakainin si Godo, wala nang maghuhugas ng mga plato, maglalaba, magluluto, maglilinis ng mga kwarto’t banyo, mamamalengke, at gagawa ng iba pang gawaing bahay o kung ano mang utos ang maisipan niya, Hindi lang niya alam kung gaano na kasaya si Julijia na sa wakas ay nakawala na siya sa isang mundong sa tingin niya ay walang patutunguhan at isang mas malaking kawalan.

Illustration by: Greg Diaz

Mga kababayan ko, karapat-dapat akong iboto. Nakapaskil sa lahat ng pader ang mukha ko para patunayang karapat-dapat ako. Marami ng nagtanong sa akin kung bakit ako dapat iboto. Ang sagot ko, marami akong pwedeng idahilan kung bakit.

At bakit?

Dahil:

1. Wala naman sa itsura ko ang maging magnanakaw at manloloko. Pogi ako, pwedeng pwedeng gawing representatib ng ating bansa, hindi ako mahihiyang humarap sa tao. May showbiz quality.

2. Ako naman ay nakapag-aral at nakapagtapos sa isang prestihiyosong kolehiyo. Napag-aralan ko ang English, Math at Social Studies na napakahalaga para sa posisyong ito. English para magandang pakinggan pag ako’y nagsalita. Math para magaling akong magbilang ng pera. At Social Studies para naman matuto akong makipagsosyalan at makipaghalubilo sa mga importanteng tao.

3. Tinuruan din akong makisalamuha sa mga mahihirap. Galing man ako sa isang mayamang angkan ay advantage pa rin yun para sa akin.

4. Marami akong maipapangako katulad ng: ipapaayos ko ang mga paaralan, opisina, ospital, kulungan, basketball gyms, parke, mall, simbahan, beach resorts, airports, casino, sinehan, motel, at iba pa. Ang kailangan lang natin ay malaking pondo galing sa mga bulsa ninyo at tiyak ay solb na solb ang lahat ng ito!

5. Ipapakita ko sa inyo na ako’y nagdadasal at nagsisimba. Pasasalamat sa lahat ng kayamanan at perang natatanggap ko sa tulong ninyo.

6. Gagawa ako ng kung ano anong proyekto para tumaas ang pork barrel ko. Magpapatupad tayo ng kung ano anong batas para humaba ang listahan ng accomplishments ko. Isa rito ay ang pagparami ng holidays sa ating bansa.

7. Dahil totoo sa aking puso ang pagtulong at pagsilbi sa inyo, lahat ng proyekto ko ay may pangalan ko para naman maalala ninyo laging marami akong nagawa.

8. Makikilala ang ating bansa. Magpaparami tayo ng mga katulad ni Pacquiao. Mageendorso ako ng makilala ng husto.

9. Dahil natural na tataas ang presyo ng gasolina, pamasahe, kuryente, tubig, renta sa bahay, gulay, karne, isda, gamot, matrikula, bayad sa toll at tax, ibababa ko ang bayad sa sinehan para kayo ay masiyahan.

10. Bibili ako ng maraming lupa, bahay, kotse, eroplano, gusali, alahas, at lahat ng ari-ariang maisipan ko para makita ng lahat kung gaano tayo kayaman! Bibili rin ako ng mga ari-arian sa ibang bansa, patunay na kaya nating pumantay sa kanila.

11. Magdodonate ako sa mahirap gamit ang sarili kong pera. Mamimigay ako ng pera sa mga botante, libreng gamot sa mga may sakit, pampapyesta sa kada barangay, dadalo sa lahat ng ribbon-cutting sa kahit saan mang sulok ng Pilipinas, yayakap, makikipagkamay, bebeso, at ngingiti sa lahat ng tao kapalit ang simpleng pagsulat ninyo sa pangalan ko sa inyong mga balota.

12. Babayaran ko ang utang ng ating bansa at dadagdagan ang mga isla nito para naman ay hindi congested ang Maynila.

13. Gagawin nating ligal ang mga pasugalan, at iba pang iligal para makadagdag rin sa oportunidad para kumita ang mga tao. Tataas ang ating ekonomiya kapag tayo’y malayang makapag export ng mga iligal na bagay katulad ng droga, armas, mga endangered species at siyempre ang mga sariling atin na kababayan!

14. Magpaparami ako ng body guards at magpapaexempt sa gun-ban para makasiguro sa aking security. Paminsan-minsan ay magbabakasyon rin ako sa magagarang lugar at kakain ng napakamahal na mga pagkain para makapagrelax at makapag-unwind. Mga kababayan, kung ako’y napagod ng todo-todo at nagkasakit, paano nalang kayo? Kapakanan niyo pa rin ang iniisip ko!

15. Benepisyo para sa mga senior citizens na libre ang entrance sa Star City kapag kaarawan nila. At pati na rin sa mga estudyanteng walang bagsak sa skwela. Incentive, ika nga.

Ilan lang yan sa mga dahilan kung bakit nararapat akong iboto ninyo. Gagawa pa ako ng maraming pangako na ikatutuwa ninyong lahat. 

Pag-isipan ninyong mabuti! Gallardo para sa Senado at tiyak ay may kinabukasan AKO at ang lahat! AKO bago ang lahat!